Het mooiste liefdesgedicht ooit

Gisteren vertelde ik verhalen in Houtem, het dorp waar ik opgroeide.
Het dorp waar ook Clem Schouwenaars lange tijd woonde. Hij schreef er enkele prachtige romans en dichtbundels.
Omdat ik tijdens de vertelwandeling vooral winterse verhalen wou brengen las ik onderstaand gedicht uit zijn bundel ‘Winter in Reninge’ voor:

Ik drink het water van de liefde,
ik eet de tarwe der genegenheid.

En als ik liefde schrijf
weet ik hoe vaak dit woord gelogen werd.
Toch schrijf ik, liefdeshalve,
met een argeloos geloof.

De vlakte, die nu leeg verkommert,
heb ik lief,
de wilgen, zonder groen of vogels,
heb ik lief,
het water in de wal bevroren,
de vale weiden en de nevel,
de wind, het licht, de deemstering,
de handen van de stilte,
heb ik lief.

Maar zeldzaam zijn de mensen, die ik liefheb,
zeldzaam zijn twee vrienden en een vrouw
en kinderen, die ik bemin
van ochtendschijn tot avondval
en verder, verder dan de nachten.

In onderstaande vlog geef ik je wat meer info over het gedicht en vertel wat het voor mij betekent:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s